Peter (71): “Ik ben sterk als de kolere nog. Bloedsterk”

Peter is 71, en een geboren Amsterdammer. Hij sport nog steeds 5 dagen per week, 1,5 uur, op gezette tijden en volgens een schema. Sporten betekent heel veel voor hem. Hij sport al sinds zijn zestiende en is ooit begonnen met Judo maar hij focust zich nu al ruim 30 jaar op bodybuilden.

“Ik heb altijd met hele grote jongens getraind, hele grote jongens. Op mijn 40ste zat ik aan mijn top, ik word nu al 72 dus ja ik hou het lekker bij. Ik train kort en zwaar om spieren op te bouwen en daarbij loop ik heel veel. Ik doe niet alleen dit, daarom ben ik ook zo mooi droog. Ik let op mijn voeding en ik loop iedere ochtend met de honden. Ik sta om half 6 op, dan ga ik douchen, eten en hup weg wandelen. Flink tempo wandelen. Ik loop dan makkelijk 3 uur, kom terug, ga eten en dan kom ik hiernaartoe om te trainen. 

 

Aan wedstrijden heeft hij nooit meegedaan.

“Ben ik het type niet voor. Ik heb wel de knowhow ervoor maar ik ben niet het type om zo in een slip te staan. Ik kan ook niet poseren, dat moet je dan wel goed kunnen. Het duurt mij te lang en ik begin me dan te irriteren.”

 

Is er naast het sporten nog iets wat je heel graag doet of zou willen doen?

Wat ik graag zou willen doen? Op survival op een wilde manier. Weet je wat ik bedoel? Op survival door Alaska. Dat soort dingen. Dat zou ik echt heel graag willen meemaken in mijn leven. Dat is een droom. Mijn huidige vriendin is ook een hele sportieve vrouw, die is twintig jaar jonger dan dat ik ben, maar die zegt ook: “Ja wonen in Alaska is nogal een stap, in zo’n berghut.” Het lijkt mij gewoon een mooi leven. Te gek toch? En dan op zo’n slee met honden. Want jaren geleden wilde ik die race doen door Canada met die honden en dan zoveel kilometer door de sneeuw. Is toch te gek? Ik ben zo’n man. Het is een droom.”

 

Peter is helemaal niet bezig met z’n leeftijd.

“Het interesseert mij niet. Ik weet wat ik kan. Ik kan nog sprinten als het moet. Ik heb geen last van pijntjes of wat dan ook. Nou je ziet hoe ik gebouwd ben en hoe mijn huid ook goed is gebleven. Dat komt niet alleen door trainen maar ook door voeding. Eten is zo belangrijk. Melkspijzen laten staan. Geen melk, geen yoghurt, geen kaas, al die bende moet je laten staan. Het is troep. Gewoon goede groenten eten en vis, kip en bruine rijst. Dat zijn de dingen die je moet doen. Ik drink ook weleens een wijntje hoor, op zaterdag, maar een natuurwijntje zonder troep. Zitten is vijand nummer 1. Zitten is het nieuwe roken. Alles klapt en zakt dan in elkaar. Nou ben ik een persoon die niet stil kan zitten. Ik denk dat ik ADHD deluxe heb. Ik kan voor de TV zitten en dan kan ik na een half uur m’n lichaam niet meer stil houden, dan sta ik op, loop naar de keuken en drink een glas water en ga ik weer terug. Dan zegt m’n vriendin weleens: “Ga ‘s rustig zitten”, maar dat kan ik dan niet, dan moet ik gewoon bewegen. Ik heb een ontzettende drive.”

 

Peter heeft niets met techniek.

“Ik ben ook tegen techniek. Ik heb er een bloedhekel aan. Je kan mij ook niet bellen en ik heb ook geen laptop. Ja op de huistelefoon maar dan hou ik het ook heel kort, dan zeg ik bijvoorbeeld tegen Henk: “Kom maar langs.” Ik ben meer van face to face. Door techniek bewegen mensen niet meer. Je lichaam is niet gemaakt om de hele dag te zitten, het is gemaakt om te bewegen.”

 

Voor het trainen moet je hem een beetje met rust laten.

“Na het trainen kun je met mij naar Rusland maar daarvoor moet ik even focussen. Misschien een beetje egoïstisch maar dan moet ik een leeg hoofd hebben. Als je wandelt, niet sjokt, maar stevig doorwandelt, daar word je ten eerste heel droog van maar je kan je hoofd ook heel goed vrij maken. Je kan dan over van alles nadenken. In het bos lopen vind ik daarom ook heerlijk. Dat is mijn leven. Dat is toch top? Daar blijf je naar mijn idee het gezondst bij. Het is een investering maar ik wil ook heel oud worden. Als ik kan doen wat ik nu kan doen, dan hoef ik niet te vrezen. Ik ben sterk als de kolere nog, bloedsterk.”

 

Over Health Club Jordaan is Peter duidelijk.

“Ten eerste: het is een hele gezellige buurt, vind ik persoonlijk. En ten tweede: toen ik hier binnenkwam voelde ik mij meteen welkom. De mensen die hier werken zijn super aardig, behulpzaam. Het is hier schoon en de apparatuur is geweldig. Misschien wel het belangrijkste is de sfeer, die is niet zoals bij die grote ketens waar niemand je kent. Ik ben dat ook niet gewend, ik ben nog van het oude soort sportschool waar dat familiegevoel nog aanwezig is.”